چه قدر زشت است كوتاهى در دوران نوجوانى ، چه رسد به آن وقتى كه پيرى بر سر انسان سايه افكند . ( 25 ) از پيامبر ( ص ) رسيده است كه خداوند مىفرمايد : « موى سفيد پيرى ، نور من است ، زيبندهء من نيست كه نورم را به آتشم بسوزانم . » ( 26 ) عيسى ( ع ) هر گاه به جوانها برخورد مىكرد ، به آنها مىگفت : بسا زراعتى كه به درو نمىرسد ، و هر گاه به پيرمردها گذر مىكرد ، مىگفت : زراعت ، وقتى كه برسد انتظارى نيست جز اينكه درو شود . يكى از بزرگان در حديث مرفوعى مىگويد : جوانى لذّت دنيا و بازيچه‌هاى آن را ترك نمىكند ، و با وجود جوانيش به استقبال اطاعت از اوامر الهى نمىرود ، مگر اينكه خداوند به او پاداش هفتاد تن از صديقان را مرحمت مىكند . خداوند متعال مىگويد : اى جوانى كه تو جوانى خود را در راه من صرف كرده ، و خواسته‌هاى خود را ترك كرده‌اى ، تو در پيشگاه من هم چون برخى از فرشتگان منى . حضرت ايوب ( ع ) مىفرمايد : خداوند حكمت را در دل كوچك و بزرگ مىكارد ، پس اگر خدا بنده‌اى را در نوجوانى حكيم قرار داد در نزد حكما ، كمى سنّ او ، از مقامش نمىكاهد ، و نور كرامتى را كه خداوند به او مرحمت كرده است ، مشاهده مىكنند . بعضى از بزرگان گفته‌اند : هرگز بزرگى آبى براى آشاميدن نطلبيده كه كوچكى پيش از او آشاميده باشد مگر اينكه چشمه‌اى از چشمه‌ها خشكيده است . يكى از دانايان مىگويد : با هواى نفستان مبارزه كنيد ، همچنان كه با دشمنانتان پيكار مىكنيد ، و بعد اضافه كرد : چه دشوار است بريدن از هوا و هوس براى بزرگسال .